Η Προέλευση και η Eξάπλωση της Πατριαρχίας στην

Σαχαρασία από το 4000 π.Χ.:

Ευρήματα Σχετικά με ένα Παγκόσμιο Γεωγραφικό

Πρότυπο

Ανθρώπινης Συμπεριφοράς, Συνδεμένης με το

Κλίμα*

του Τζαίημς ΝτεΜέο, Ph. D.**

Translation by Thanassis Mandafounis.
Μετάφραση του Θανάση Μανταφούνη
Email: thanmand@otenet.gr

*Δημοσιεύτηκε στα περιοδικά: Kyoto Review 23: 19-38, Άνοιξη 1990 (Ιαπωνία), Emotion 10, 1991 (Γερμανία), World Futures: The Journal of General Evolution, 30: 247-271, 1991, και Pulse of the Planet 3:3-16, 1991 (Η.Π.Α.) . Μια εκτεταμένη παρουσίαση της εργασίας του Δρα. ΝτεΜέο πάνω στο θέμα αυτό περιλαμβάνεται στο βιβλίο Saharasia: The 4000 BCE Origins of Child Abuse, Sex-Repression, Warfare and Social Violence, In the Deserts of the Old World, Natural Energy Works, 1998.

**Διευθυντής του Εργαστηρίου Βιοφυσικής της Οργόνης (Orgone Biophysical Research Lab), PO Box 1148 Ashland, Oregon 97520 ΗΠΑ, Tηλ.-Fax: 541-552-0118, email: demeo@mind.net

Όλα τα κείμενα και τα γραφικά που περιέχονται στην παρούσα δημοσίευση προστατεύονται από το Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας (Copyrighted 2000) και δεν επιτρέπεται να αντιγραφούν ή να χρησιμοποιηθούν χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα.

ΣΥΝΟΨΗ

Παγκόσμια γεωγραφικά πρότυπα κατασταλτικών, επώδυνων, τραυματικών, βίαιων, θωρακισμένων, πατριαρχικών συμπεριφορών και κοινωνικών θεσμών, οι οποίοι εμποδίζουν τους δεσμούς μητέρας-παιδιού και άντρα-γυναίκας, συσχετίστηκαν και αναπτύχθηκαν μέσω μιας συστηματικής ανάλυσης ανθρωπολογικών δεδομένων από 1170 πολιτισμούς που βρίσκονται σε στοιχειώδες επίπεδο επιβίωσης. Όταν τα δεδομένα που αφορούσαν την συμπεριφορά απεικονίστηκαν σε χάρτη, βρέθηκε ότι στην υπερβολικά άνυδρη ερημική ζώνη που περικλείει την Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, την οποία αποκαλώ Σαχαρασία, εκτείνονται χωρικά, κατά το μεγαλύτερο μέρος τους, οι πιο ακραίες πατριαρχικές συμπεριφορές και κοινωνικοί θεσμοί της Γης. Οι περιοχές που είναι οι πιο απομακρυσμένες από την Σαχαρασία, η Ωκεανία και ο Νέος Κόσμος, βρέθηκε ότι διέθεταν τις πιο τρυφερές, αθωράκιστες, μητριαρχικές συμπεριφορές, οι οποίες υποστηρίζουν και προστατεύουν τους δεσμούς μεταξύ μητέρας-βρέφους και άντρα-γυναίκας. Μια συστηματική επισκόπηση αρχαιολογικών και ιστορικών δεδομένων οδηγεί στην άποψη ότι η πατριαρχία πρωτοεμφανίστηκε στην Σαχαρασία μετά το 4000 π.Χ., την εποχή της μεγάλης οικολογικής μεταβολής από καταστάσεις όπου επικρατούσαν τα σχετικά υγρά λιβάδια και τα δάση σε καταστάσεις άνυδρων ερήμων. Εντοπίστηκαν τα πρότυπα διαμονής και μετανάστευσης των πατριαρχικών πληθυσμών, από τις προηγούμενες πατρίδες τους που βρίσκονταν μέσα στην Σαχαρασία, για να εξηγηθεί η μετέπειτα εμφάνιση της πατριαρχίας σε περιοχές που βρίσκονται έξω από την Σαχαρασία. Πριν από την εμφάνιση των καταστάσεων ξηρασίας μέσα στην Σαχαρασία, υπάρχουν πολλά στοιχεία υπέρ της πλατιάς διάδοσης της μητριαρχίας, αλλά στοιχεία που να υποδεικνύουν ύπαρξη πατριαρχίας εν γένει δεν υπάρχουν. Υποστηρίζεται ότι η μητριαρχία αποτελεί την πρωιμότερη, αρχική, και έμφυτη μορφή ανθρώπινης συμπεριφοράς και κοινωνικής οργάνωσης, ενώ η πατριαρχία, η οποία διαιωνίστηκε από κοινωνικούς θεσμούς που επέφεραν τραύματα, πρωτοεμφανίστηκε ανάμεσα στους πληθυσμούς του Homo Sapiens στην Σαχαρασία, υπό την πίεση της έντονης ερημοποίησης, της πείνας και της υποχρεωτικής μετανάστευσης. Οι ψυχολογικές απόψεις του Βίλχελμ Ράιχ παρέχουν την κατανόηση του μηχανισμού με τον οποίο οι πατριαρχικές (θωρακισμένες, βίαιες) συμπεριφορές έγιναν καθεστώς και συνεχίζονται πολύ καιρό μετά το αρχικό τραύμα.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η παρούσα εργασία περιέχει σε περιληπτική μορφή τα δεδομένα και τα συμπεράσματα της προσωπικής μου επταετούς γεωγραφικής μελέτης σχετικά με την τοπική διαβάθμιση της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε όλη την έκταση του κόσμου, καθώς και άλλων σχετιζόμενων κοινωνικο-περιβαλλοντικών παραγόντων, μια μελέτη η οποία αποτέλεσε την διδακτορική μου διατριβή. (ΝτεΜέο 1985, 1986, 1987). Στην έρευνα αυτή εστιάστηκα ιδιαίτερα σε ένα μεγάλο σύμπλεγμα τραυματικών και κατασταλτικών στάσεων, συμπεριφορών, κοινωνικών εθίμων και θεσμών τα οποία σχετίζονται με τη βία και τις εχθροπραξίες. Η μελέτη μου προχώρησε λαμβάνοντας υπ' όψη κλινικές και δια-πολιτισμικές παρατηρήσεις σχετικά με τις βιολογικές ανάγκες των βρεφών, των παιδιών και των εφήβων, τα κατασταλτικά και καταστροφικά αποτελέσματα που έχουν σε αυτές τις ανάγκες ορισμένοι κοινωνικοί θεσμοί καθώς και κάποια είδη σκληρού φυσικού περιβάλλοντος και τις επιπτώσεις αυτής της καταστολής και της καταστροφής στην συμπεριφορά.

Η γεωγραφική προσέγγιση της προέλευσης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, όπως παρουσιάζεται εδώ, επέτρεψε την κατασκευή μιας παγκόσμιας απεικόνισης της αρχαιότερης πολιτισμικής μας ιστορία, πολύ πιο καθαρής από εκείνη που ήταν ως τώρα εφικτή. Η αιτιακή σχέση μεταξύ των τραυματικών και των κατασταλτικών κοινωνικών θεσμών με την καταστροφική επιθετικότητα και τις εχθροπραξίες επιβεβαιώθηκε και ενισχύθηκε στην προσέγγισή μου, η οποία επιβεβαίωσε την ύπαρξη σε όλο τον κόσμο μιας αρχαίας, περιόδου σχετικά ειρηνικών κοινωνικών συνθηκών, όπου οι εχθροπραξίες, η ανδρική κυριαρχία και η καταστροφική επιθετικότητα είτε απουσίαζαν, είτε βρίσκονταν σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα. Επιπλέον, έγινε εφικτό να εντοπιστούν με ακρίβεια και η εποχή και ο τόπος πάνω στη Γη όπου οι συνθήκες του ανθρώπινου πολιτισμού μετασχηματίστηκαν από ειρηνικές, δημοκρατικές, ισότιμες σε βίαιες, πολεμικές και δεσποτικές.

Τα ευρήματα αυτά έγιναν εφικτά με τη βοήθεια πρόσφατων παλαιοκλιματικών και αρχαιολογικών μελετών πεδίου (οι οποίες αποκάλυψαν άγνωστες μέχρι τότε κοινωνικές και περιβαλλοντικές συνθήκες) και της ανάπτυξης μιας τεράστιας, παγκόσμιας κλίμακας βάσης ανθρωπολογικών δεδομένων από εκατοντάδες ως χιλιάδες διαφορετικούς πολιτισμούς από όλο τον κόσμο. Ο μικροϋπολογιστής, μια ακόμα πρόσφατη καινοτομία, επέτρεψε την εύκολη προσέγγιση στα δεδομένα αυτά και την προετοιμασία, μέσα σε λίγα χρόνια παγκόσμιων χαρτών συμπεριφοράς οι οποίοι υπό άλλες συνθήκες θα απαιτούσαν μια ολόκληρη ζωή για να ετοιμαστούν. Η προσέγγισή μου σε αυτά τα ερωτήματα συνιστούν, επίσης, μια από τις πρώτες συστηματικές επισκοπήσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των κοινωνικών θεσμών και αποκαλύπτει ένα μέχρι τότε μη παρατηρηθέν, αλλά ξεκάθαρο πρότυπο ανθρώπινης συμπεριφοράς. Πριν από την παρουσίαση των χαρτών, οι οποίοι παρουσιάζουν τον πυρήνα των ανακαλύψεών μου στο χώρο, απαιτείται μια ανάλυση των παραμέτρων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον, όπως και της θεωρίας πίσω από τους χάρτες.

Μητριαρχικός σε αντιπαράθεση με Πατριαρχικό Πολιτισμό:

Οι Ρίζες της Βίας στο Παιδικό Τραύμα και την Καταστολή της Σεξουαλικότητας

Η έρευνά μου αρχικά στόχευε στην ανάπτυξη μιας παγκόσμιας γεωγραφικής ανάλυσης των κοινωνικών παραγόντων που σχετίζονται με το πρώιμο παιδικό τραύμα και την καταστολή της σεξουαλικότητας, για να ελεγχθεί η ορθότητα της σεξ-οικονομικής θεωρίας του Βίλχελμ Ράιχ (1935, 1942, 1945, 1947, 1949, 1953, 1967, 1983). Η θεωρία του Ράιχ, η οποία αναπτύχθηκε από την ψυχανάλυση και στην συνέχεια παρέκκλινε από αυτή, χαρακτήρισε την καταστροφική επιθετικότητα και την σαδιστική βία του Homo Sapiens ως μια εντελώς αφύσικη κατάσταση, αποτέλεσμα της χρόνιας και τραυματικής αναστολής των ακόλουθων λειτουργιών: της αναπνοής, της συναισθηματικής έκφρασης και των ενστίκτων που στοχεύουν στην απόλαυση. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, η αναστολή γίνεται χρόνια μέσα στο άτομο μέσω συγκεκριμένων τελετουργιών και κοινωνικών θεσμών που είναι εξαιρετικά επώδυνοι και αναστέλλουν την ηδονή, οι οποίοι συνειδητά ή ασυνείδητα παρεμβαίνουν στους δεσμούς μητέρας-βρέφους και άντρα-γυναίκας. Αυτές οι τελετουργίες και τα έθιμα υπάρχουν και στους 'πρωτόγονούς' πολιτισμούς που βρίσκονται σε στοιχειώδες επίπεδο επιβίωσης, αλλά και μεταξύ των τεχνολογικά προηγμένων 'πολιτισμένων' κοινωνιών. Μερικά παραδείγματα είναι: η ασυνείδητη ή εκλογικευμένη επιβολή πόνου στα νεογέννητα και στα παιδιά με διάφορους τρόπους· ο αποχωρισμός και η απομόνωση του βρέφους από τη μητέρα του· η αδιαφορία για το βρέφος που κλαίει και είναι αναστατωμένο· η ακινητοποίηση, το ολοήμερο φάσκιωμα· η άρνηση του στήθους και ο πρόωρος απογαλακτισμός του βρέφους· το κόψιμο της σάρκας του βρέφους, συνήθως των γεννητικών οργάνων· η τραυματική αγωγή τουαλέτας· και οι απαιτήσεις να είναι ήσυχο, υπάκουο και να μην είναι περίεργο, οι οποίες ενισχύονται από σωματικές ποινές ή απειλές. Άλλα κοινωνικά έθιμα που επιδιώκουν να ελέγξουν ή να συνθλίψουν τα αναδυόμενα σεξουαλικά ενδιαφέροντα του παιδιού, είναι το ταμπού της γυναικείας παρθενίας, που απαιτείται από κάθε πολιτισμό που λατρεύει έναν πατριαρχικό ανώτερο θεό και ο προκαθορισμένος ή υποχρεωτικός γάμος που επιβάλλεται μέσω τιμωρίας ή ενοχών. Οι περισσότερες από αυτές τις τελετουργικές τιμωρίες και περιορισμούς επιβάλλονται πιο επώδυνα στα κορίτσια αν και επηρεάζονται πάρα πολύ και τα αγόρια. Απαιτήσεις για ανοχή του πόνου, για καταπίεση των συναισθημάτων και για άκριτη υπακοή στις γηραιότερες αυθεντίες (συνήθως άντρες) όσον αφορά σημαντικές αποφάσεις στην ζωή αποτελούν αναπόσπαστες παραμέτρους τέτοιων κοινωνικών θεσμών, οι οποίοι επεκτείνονται για να ελέγξουν την συμπεριφορά και των εφήβων. Το μέσο άτομο μέσα σε μια δεδομένη κοινωνία υποστηρίζει και υπερασπίζεται αυτά τα κατασταλτικά έθιμα, άσχετα με τις συνέπειές τους που είναι επώδυνες, ελαττώνουν την απόλαυση, ή απειλούν την ζωή και θεωρούνται, άκριτα, ως 'καλές' εμπειρίες που 'πλάθουν χαρακτήρα', ως μέρος της 'παράδοσης'. Παρ' όλ' αυτά, υποστηρίζεται ότι από ένα τέτοιο σύμπλεγμα επώδυνων και κατασταλτικών κοινωνικών θεσμών, προκύπτουν τα νευρωτικά, ψυχωτικά, αυτοκαταστροφικά και σαδιστικά συστατικά της ανθρώπινης συμπεριφοράς, τα οποία εκφράζονται με μια πληθώρα τρόπων, είτε καλυμμένων και ασυνείδητων, είτε φανερών, εκφρασμένων με ωμότητα.

Σύμφωνα με την σεξ-οικονομική άποψη του Ράιχ, μια χρόνια χαρακτηρολογική και μυϊκή θωράκιση εγκαθίσταται στο παιδί που μεγαλώνει, σύμφωνα με τον τύπο και την σοβαρότητα του επώδυνου τραύματος που βιώνει. Οι βιοφυσικές διαδικασίες που φυσιολογικά οδηγούν στην πλήρη και ολοκληρωμένη αναπνοή, την συναισθηματική έκφραση και την σεξουαλική εκφόρτιση κατά τη διάρκεια του οργασμού είναι χρόνια μπλοκαρισμένες από τη θωράκιση, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, κάτι που οδηγεί στην συσσώρευση καταπνιγμένης, μη εκφορτισμένης συναισθηματικής και σεξουαλικής (βιοενεργειακής) έντασης. Η φραγμένη δεξαμενή της εσωτερικής έντασης οδηγεί τον οργανισμό να συμπεριφέρεται με ένα γενικά ασυνείδητο, διαστρεβλωμένο, αυτοκαταστροφικό, και/ή σαδιστικό τρόπο. (Ράιχ 1942, 1949). Οι παραπάνω διαδικασίες συμβαίνουν όταν και μόνο όταν γίνονται προσπάθειες να εκτραπούν με παράλογο τρόπο ή να μπουν σε καλούπι πρωταρχικές ανθρώπινες βιολογικές ανάγκες ή παρορμήσεις, σύμφωνα με τις επιταγές του 'πολιτισμού'. Παραδείγματα αυτών των επιταγών είναι η άρνηση του στήθους στο βρέφος, ο ξυλοδαρμός ενός παιδιού για την αποβολή κοπράνων ή για την σεξουαλική έκφραση, ή ο υποχρεωτικός γάμος νεαρών κοριτσιών με μεγάλης ηλικίας άντρες ('παιδικός αρραβώνας', 'η τιμή της νύφης').

Οι τελετουργίες και οι κοινωνικοί θεσμοί που επιφέρουν πόνο και εμποδίζουν την απόλαυση, υπήρχαν στους περισσότερους, αλλά σίγουρα όχι σε όλους τους αρχαίους και τους σύγχρονους πολιτισμούς. Υπάρχουν, για παράδειγμα, ορισμένοι πολιτισμοί (που αποτελούν σίγουρα μια μειοψηφία) οι οποίοι ούτε επιβάλλουν πόνο στα βρέφη και τα παιδιά, συνειδητά ή μη, ούτε καταστέλλουν τα σεξουαλικά ενδιαφέροντα των παιδιών ή των ενηλίκων. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι κοινωνίες αυτές είναι επίσης μη-βίαιες, διαθέτουν σταθερούς μονογαμικούς οικογενειακούς δεσμούς και ευχάριστες, φιλικές κοινωνικές σχέσεις.

Ο Μαλινόφσκι (1927, 1932) ήταν ο πρώτος που επέστησε την προσοχή σε τέτοιους πολιτισμούς ως αντίκρουση στον ισχυρισμό του Φρόιντ σχετικά με τη βιολογική, παν-πολιτισμική φύση της περιόδου λανθάνουσας σεξουαλικότητας των παιδιών και του Οιδιπόδειου συμπλέγματος. Ο Ράιχ (1935) ισχυρίστηκε ότι οι συνθήκες μέσα στην κοινωνία των Τρόμπριαντ αποδεικνύουν την ορθότητα των κλινικών και κοινωνικών του ευρημάτων που συνδέουν την αναστολή της σεξουαλικότητας με την παθολογική συμπεριφορά. Έχουν γίνει και άλλες εθνογραφικές περιγραφές παρόμοιων πολιτισμών (Elwin 1947, 1968, Hallet & Relle 1973, Turnbull 1961). Οι δια-πολιτισμικές μελέτες παγκόσμιας κλίμακας του Prescott (1975) και οι δικές μου (DeMeo 1986, σελ. 114-120) επιβεβαίωσαν τα ευρήματα αυτά: Οι κοινωνίες που συσσωρεύουν τραύματα και πόνο στα βρέφη και στα παιδιά, οι οποίες ακολούθως καταστέλλουν τις συναισθηματικές εκδηλώσεις και τα σεξουαλικά ενδιαφέροντα των εφήβων τους, εμφανίζουν με βεβαιότητα ένα πλήθος νευρωτικών, αυτοκαταστροφικών και βίαιων συμπεριφορών. Στον αντίποδα, οι κοινωνίες που μεταχειρίζονται τα βρέφη και τα παιδιά τους με μεγάλη στοργή και τρυφερότητα, οι οποίες βλέπουν την συναισθηματική έκφραση και την εφηβική σεξουαλικότητα με θετική ματιά είναι, αντίθετα, ψυχολογικά υγιείς και μη-βίαιες. Πράγματι, η δια-πολιτισμική μελέτη έχει αποδείξει τη δυσκολία, ίσως και το απίθανο του ενδεχομένου να εντοπιστεί βίαιη κοινωνία ή οποία δεν τραυματίζει τους νέους της και/ή δεν τους καταστέλλει σεξουαλικά.

Μια συστηματική επισκόπηση της παγκόσμιας ιστορικής βιβλιογραφίας παρέσχε μια ανεξάρτητη επιβεβαίωση των παραπάνω συσχετίσεων, μεταξύ των παιδικών τραυμάτων, της αναστολής της σεξουαλικότητας, της αντρικής κυριαρχίας και της οικογενειακής βίας, στις περιγραφές διάφορων πολεμοχαρών, αυταρχικών και δεσποτικών καθεστώτων (ΝτεΜέο 1985, Κεφάλαια 6 & 7 του 1986) (1). Από παρόμοια ιστορικά δεδομένα, ο Taylor (1953) ανέπτυξε ένα διχοτομημένο σχήμα για την ανθρώπινη συμπεριφορά σε διάφορες κοινωνίες. Με τη χρήση της ορολογίας του Taylor και την επέκταση του σχήματός του σύμφωνα με τα σεξ-οικονομικά ευρήματα, τέτοιες βίαιες, κατασταλτικές κοινωνίες ονομάζονται πατριαρχικές και διαφέρουν σχεδόν σε κάθε παράμετρο από τις μητριαρχικές κοινωνίες, των οποίων οι κοινωνικοί θεσμοί έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε να προστατεύουν και να ενισχύουν τους δεσμούς απόλαυσης μεταξύ μητέρας-βρέφους και άντρα-γυναίκας. (2) Ο Πίνακας 1 δίνει μια αντιπαράθεση μεταξύ ακραίων μορφών πατριαρχικών (θωρακισμένων) και μητριαρχικών (αθωράκιστων) πολιτισμών.

Πίνακας 1: ΔΙΧΟΤΟΜΗΜΕΝΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ, ΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΘΕΣΜΟΙ

Χαρακτηριστικό Πατριαρχικό (θωρακισμένο) Μητριαρχικό (αθωράκιστο)

Βρέφη, Παιδιά, Λιγότερη ανεκτικότητα Περισσότερη ανεκτικότητα

& Έφηβοι: Λιγότερη στοργή Περισσότερη στοργή

Τραυματισμένα βρέφη Τα βρέφη δεν τραυματίζονται

Επώδυνες μυήσεις Απουσία πόνου στις μυήσεις

Κυριαρχία της οικογένειας Παιδικές δημοκρατίες

Σπίτια όπου διαχωρίζονται Μεικτά σπίτια παιδιών

τα φύλα ή στρατιωτικά χωριά

ή χωριά κατά ηλικία

Σεξουαλικότητα: Κατασταλτική στάση Ανεκτική στάση

Ακρωτηριασμοί γεννητικών Απουσία ακρωτηριασμών

οργάνων γεννητικών οργάνων

Ταμπού γυναικείας παρθενίας Απουσία ταμπού γυναικείας

παρθενίας

Η εφηβική ερωτική πράξη Οι εφηβικές ερωτικές σχέσεις

παρεμποδίζεται έντονα είναι ελεύθερες

Ομοφυλοφιλική τάση μαζί Απουσία ομοφυλοφιλικών

με ισχυρό ταμπού τάσεων ή ισχυρών ταμπού

Αιμομικτική τάση μαζί Απουσία αιμομικτικών τάσεων

με ισχυρό ταμπού ή ισχυρών ταμπού

Μπορεί να υπάρχει καθεστώς Απουσία καθεστώτος

παλλακίδας/πορνείας παλλακίδας ή πορνείας

Γυναίκες: Περιορισμοί στην ελευθερία Περισσότερη ελευθερία

Κατώτερη θέση Ισότιμη θέση

Ταμπού κολπικού αίματος Απουσία ταμπού κολπικού

(αίμα παρθενικού υμένα, αίματος

περιόδου και γέννησης)

Δεν μπορεί να επιλέξει Μπορεί να επιλέξει τον

τον σύντροφό της σύντροφό της

Δεν μπορεί να χωρίσει Μπορεί να χωρίσει όταν θέλει

όταν το θέλει

Οι άντρες ελέγχουν Οι γυναίκες ελέγχουν τη

τη γονιμότητα γονιμότητα

Πολιτισμική & Αυταρχική Δημοκρατική

Οικογενειακή Ιεραρχική Βασισμένη στην ισότητα

Δομή: Πατρογραμμική Μητρογραμμική

Πατροτοπική Μητροτοπική

Υποχρεωτική μονογαμία Μη υποχρεωτική μονογαμία

για ολόκληρη την ζωή

Συχνή πολυγαμία Σπάνια πολυγαμική

Στρατιωτική δομή Στρατιωτικό καθεστώς

περιορισμένης χρονικής διάρκειας

Βίαιη, σαδιστική Μη βίαιη

Θρησκεία Προσανατολισμένη προς Προσανατολισμένη προς τη

και Πίστη: τον άντρα/πατέρα γυναίκα/μητέρα

Ασκητισμός, αποφυγή Η απόλαυση ευπρόσδεκτη

της απόλαυσης και θεσμοθετημένη

Αναστολή, φόβος για τη φύση Αυθορμητισμός, η φύση

λατρεύεται

Θρησκευτικοί ειδικοί Απουσία θρησκευτικών

αποκλειστικής απασχόλησης ειδικών αποκλειστικής

απασχόλησης

Άντρες σαμάνοι Άντρες/γυναίκες σαμάνοι

Αυστηροί κανόνες συμπεριφοράς Απουσία αυστηρών

κανόνων συμπεριφοράς

Πολλοί παράμετροι της πατριαρχίας παρεμβαίνουν στη βιολογία του βρέφους με έναν τρόπο που εν γένει δεν παρατηρείται στο υπόλοιπο ζωικό βασίλειο και ορισμένες από αυτές αυξάνουν την παιδική και μητρική παθολογία και θνησιμότητα. Πέρα από τις επώδυνες τελετουργίες που περιορίζουν την απόλαυση που παρουσιάζονται στον Πίνακα 1, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι περισσότερες πατριαρχικές κοινωνίες διέθεταν, σε κάποια χρονική στιγμή του πρόσφατου ή παλαιότερου παρελθόντος τους σοβαρές ψυχοπαθολογικές κοινωνικές διαταραχές σχεδιασμένες για την κοινωνικώς αποδεκτή, οργανωμένη εκφόρτιση του δολοφονικού μίσους ενάντια στα παιδιά και τις γυναίκες (π.χ. τελετουργική δολοφονία παιδιών, χήρων γυναικών, 'μαγισσών', 'πορνών' κ.α.) με μια ταυτόχρονη θεοποίηση των πιο επιθετικών και σαδιστικά σκληρών αντρών (απολυταρχία, θεοκρατική βασιλεία). Λίγοι σύγχρονοι πολιτισμοί εκφράζουν αυτές τις συνθήκες σε πλήρη μορφή, ή εμφανίζουν υπολείμματα τέτοιων συνθηκών και αυτά είναι δεδομένα που έχουν ξεκάθαρες γεωγραφικές συνέπειες.

Για παράδειγμα, δεδομένου ότι τα κλινικά, δια-πολιτισμικά και ιστορικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι η βία των ενηλίκων πηγάζει από τραύματα της πρώιμης παιδικής ηλικίας και από την σεξουαλική καταστολή και ακόμα ότι δεν υπάρχει εκεί όπου οι δεσμοί μητέρας-βρέφους και άντρα-γυναίκας προστατεύονται και καλλιεργούνται από μητριαρχικά κοινωνικά έθιμα, προκύπτει φυσιολογικά ένα ερώτημα για το πώς μπόρεσε να εμφανιστεί για πρώτη φορά το πολιτισμικό πρότυπο του τραύματος, της καταστολής και της βίας (πατριαρχία). Η πατριαρχία, που χαρακτηρίζεται από τεραστίων διαστάσεων βία ενάντια στα παιδιά και τις γυναίκες, κάτι που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά διαμέσου επώδυνων και απειλητικών για την ζωή κοινωνικών θεσμών, πρέπει να ξεκίνησε κάποια συγκεκριμένη εποχή και σε ένα συγκεκριμένο τόπο μεταξύ κάποιων, αλλά όχι όλων των πρώιμων ανθρώπινων κοινωνιών. Το συμπέρασμα που προκύπτει, υπέρ της απουσίας έμφυτου χαρακτήρα της πατριαρχίας, η οποία απορρέει από το χρόνιο μπλοκάρισμα, την καταστολή και τον φραγμό των βιολογικών ορμών, απαιτεί να έχουν έτσι τα πράγματα. Η μητριαρχία, ωστόσο, η οποία προκύπτει από βιολογικές ανάγκες που εκφράζονται ελεύθερα, χωρίς εμπόδια, η οποία, επομένως, είναι έμφυτη, θα πρέπει να ήταν εκτεταμένη σε παγκόσμια κλίμακα, παρούσα σε όλη την ανθρωπότητα των πρώιμων χρόνων. Πράγματι, η φυσική επιλογή θα ευνοούσε τη μητριαρχία, δεδομένου ότι δεν προκαλεί τις σαδιστικές ορμές οι οποίες οδηγούν σε θανατηφόρα βία ενάντια στις γυναίκες και τ&#